M´Goun, mendi eder apartatua

Mendilerroari ematen zaion itzulingurua ederra da, osagai desberdin asko metatzen direlako egunetik egunera, txango liluragarria marraztuz.

Ohikoa den bezala, lehen egunean Marrakexera heldu behar da. Hiriaren magiak edonor astintzen du. Magia horri bero kiskalgarria, labirinto batean eraikitako kaleak, patio ezkutuak, zoko biziak, jendea oihuka eta zarataka, musikaren zalaparta, meskitak, turista elemenia, saltokiak, jatetxeak eta ilunabar ederrak gehitu behar zaizkio. Ez dago gaizki!

Ordu batzuk bertan pasatu ostean Berbereen lurraldetara abiatu ginen. Ibilgailuz Azilal zeharkatu eta Atlasaren handitasuna begiztatzen genuen bitartean, Aït Bouguemez haran mitikora heldu ginen. Tokiari bailara zoriontsua deitzen zaio, eta ez da harritzekoa, bere landetako laboreak berdetasunez margozturik agertzen dira gure begien aurrean, goiko mendietako okrearekin borrokan. Hemen denborak beste abiadura bat hartzen du ezinbestez, eta hala, oinez, mantso-mantso gailurrez inguratutako Azib N 'Ikkis (2.300m) izeneko kanpamentura heldu ginen. Gure lehen gaua izarpean, lurrean jesarrita afaltzeko eta gosaltzeko, gure lagun mandazainen adeitasunarekin gozatzen.

Hortik gora altuera hartzen hasi ginen. Izan ere, hurrengo goizean, bide aldapatsu batetik gora Tizi n 'Tarkaddiyt (3.500 m) lepora heldu ginen. Aurrez aurre M' Goun mendikatearen punta guztiak ikusteak harritu gintuen ikustokiak zabaltzen duen edertasunarengatik. Altuena zein den eztabaidatzen ibili ginen, asko baitziren tontor eskuragarriak.

Bertatik Tarkaddiyt aterpe ingururaino, gure kanpamendua jarrita zegoen espazioraino, jaitsi ginen lorez josiriko aldapa batetik behera; landa berde eta ur freskoegia isurtzen duen iturri baten ondoan, ezin kexatu!. Tokia altuerako haran zabala da, eta edonora begiratuz gero, gailurrak baino ez dira ikusten.

Aurrean M 'Goun gailurrerainoko bidea genuen. Hurrengo egunerako paseoa.

Izarpean esnatu eta izarpean hasi ginen aldapan gora. Goialdea jo genuen eguzkiak lehen printzak zabaltzen hasi zenean. Puntu horretatik ertz luze eta haizetsu bat zeharkatu behar da mendiaren gailurreraino. Ordu batzuen buruan besarkadak banatzen hasi ginen lagunen artean lortutako gailurrean pozik. 360 graduan zabaldutako begiradak ase egin gintuen, paisaia hunkitzeko modukoa baitzen. Orografiaren geometria guztiak ikus zitezkeen inguruan, hodeiertzean, bai eta beherako bailaretan ere. Izugarri ederra.

Gailurretik, jaitsiera harritsu batek Oulilimt haraneraino eraman gintuen, eta erreka baten ondoan gure dendak jarri genituen. Hura zen Taghbalout N 'Lassif (2.648 m) kanpamentua. Errekan bainu batez, merezitako deskantsuaz eta afari goxoaz gozatu ahal izan genuen egun horretan ere.

Goizean haranaren ibilbideari jarraitu genion aho bete hortz, milioika urtetan haizeak eta urak higatutako paisaia arrotz eta ikusgarri batean zehar. Ordu dezente ibili ondoren Taghreftera iritsi ginen.

Azken eguna, intentsunenetako bat izan zen. M´gounen bihotzean dauden zintzur ospetsuak ikusi eta zeharkatu genituen. Errekan behera abiatu ginen, uretan sartuta, erreka bera ehun aldiz alde batetik bestera zeharkatuz, Achabú izeneko zintzurretara heldu ginen arte. Bertako pasabidea metro eta erdiko zabaleran estutzen da, eta hor urak indarra eta altuera hartzen ditu. Zorionez, arroila estu eta basatietatik zetorren emaria ez zen hainbesterako izan, eta une gogoangarria luzatu zigun handik iragaiteak, barreka eta alai.

Esperientzia ahaztezin horren ostean Aguerskaraino heldu ginen, eta bertako Gite D´etape batean hartu genuen ostatu. Gauean, afaldu ostean, dantzak, kantak eta mandazainekin izandako adiskidetasuna sinatu genituen, eta han agur esan genien gure mandazain taldeari.

Trekking honen antolamendu osoaz Lur Uribarren (instagram: Lur Uribarren Salaberria. @_lurbide) mendi gida arduratu zen, eta berarekin partekatu genituen uneak gure oroimenaren leku pribilegiatu batean gordeko ditugu guztiok, seguru.

Mendi ederrak bizitzea mendizale jatorrekin, antidotorik ahaltsuena da gure gizarteak hedatzen duen inboluzioari muzin egiteko. Ez da hala?